Kolejnym krokiem było wymyślenie, jak optycznie powiększyć przestrzeń. W małym pokoju każdy mebel musi mieć sens. Wybrałam tapicerkę welurową w jasnoszarym odcieniu – miękka w dotyku, ale przede wszystkim nieprzytłaczająca wzroku. Welur ma to do siebie, że pięknie łapie światło, a przy tym nie pokazuje od razu kurzu, co doceniam przy codziennym sprzątaniu. Do tego dołożyłam stolik kawowy ze szklanym blatem, przez który widać podłogę. To drobny trik, ale działa. Dzięki temu nawet z rozłożonym łóżkiem pokój nie wygląda jak magazyn. W ciągu dnia materac chowa się w ramie, a poduszki lądują w pojemniku – i znów mam przestrzeń do życia. Prawdziwym wyzwaniem okazał się pokój gościnny, który pełni u mnie też funkcję domowego biura. Stoi tam łóżko z pojemnikiem na pościel – genialne rozwiązanie, bo brak miejsca na przechowywanie to zmora każdego, kto mieszka w bloku z wielkiej płyty.